อินเลิฟ



เรียงลำดับความสำคัญในชีวิตให้ดีที่สุด

ชีวิตคนเรานั้นมีหลายเรื่องที่จะต้องทำ และหลายสิ่งหลายอย่างนั้นจะประดาประดังเข้ามาในเวลาเดียวกัน ศิลปะในการดำรงชีวิตอย่างหนึ่งของคนเรานั้น ก็คือ การเรียงลำดับความสำคัญก่อนหลัง และถ้าเราต้องการรักษาความรักเอาไว้ให้ยืนยง จงแสดงให้คนรักเราเห็นว่าเราให้ความสำคัญกับเขามากกว่าอย่างอื่นเสมอ หลายคนเลิกกันเพราะอีกคนหนึ่งเห็นว่า คนรักของตนนั้นให้ความสำคัญแก่งานมากกว่า ให้ความสำคัญกับนายมากกว่าให้ความสำคัญกับเพื่อนมากกว่า ให้ความสำคัญกับการไปเล่นกีฬายอดนิยมของเขามากกว่า การที่เขามีความรู้สึกว่าความสำคัญของเขาด้อยไป

ความสำคัญอย่างอื่นมีความหมายมากกว่านั้น จะทำให้เขารู้สึกน้อยใจและนานๆ เข้าหากมีใครสักคนหนึ่งมาให้ความสำคัญกับตัวเขามากกว่าสิ่งอื่นใด เขาอาจจะเลือกเดินไปทางนั้นก็ได้ ใครเล่าจะไม่อยากให้ตัวเองเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของคนที่ตัวเองรัก คนเราถึงแม้จะเป็นคนรักกันเพียงใด ก็ใช่ว่าจะต้องสูญเสียความเป็นส่วนตัวไปเสียทั้งหมด

การที่เรารักกันนั้น เราควรที่จะต้องทิ้งความเป็นส่วนตัวให้กับเขาไว้บ้าง เช่น เรื่องราวระหว่างเขากับพ่อแม่ และครอบครัวเดิมของเขาบางครั้งถ้าเกิดเขาไม่อยากจะพูด ไม่อยากจะบอก เราก็ไม่ควรไปซักไซ้และเซ้าซี้ บางครั้งถ้าเกิดเขาต้องการที่จะไปเที่ยวกับเพื่อนฝูงสมัยที่เป็นนักเรียน เราก็ไม่ควรจะต้องตามเขาไปเสมอ และเราก็ไม่ควรจะต้องไปซักไซ้ ถามเขาด้วยว่าไปไหน อย่างไร

จำสุภาษิตของฝรั่งอันหนึ่งไว้ว่า What you don’t know ? doesn’t hurt ? สิ่งใดที่คุณไม่รู้นั้นก็ทำร้ายจิตใจคุณไม่ได้ บางคนชอบไปค้นกระเป๋าคนรัก แล้วก็จะไปเจอบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อยากจะเห็น แล้วก็เสียใจ บางคนนั้นชอบไปซักไซ้ไล่เลียงคนรักว่าไปไหนมา ไปทำอะไรกับใครที่ไหนแล้วพอเขาตอบตรงๆ บางเรื่อง ก็จะรู้สึกไม่พอใจ บางคนก็ชอบไปซักไซ้ถามถึงชีวิตรักเก่าของเขา ถามถึงคนรักเก่าของเขา และพอพูดจริงก็โกรธ เขาโกหกก็โกรธ จนกระทั่งคนที่ตอบไม่รู้จะตอบอย่างไรเพราะตอบโกหกก็ไม่พอใจว่าโกหกกันบ้าง

คุณเคยเชื่อในเรื่องพรหมลิขิตหรือเปล่า ......... ก่อนหน้าที่ผมจะเคยรักใครสักคนผมเป็นคนนึงที่ไม่เคยเชื่อ ู^^ ผมคิดว่ามันคงเป็นไปได้ยากมากมายที่ไครซักคนจะมาคบ มาเจอเราโดยบังเอิญ หรืออาจจะถูกชะตากันเมื่อแรกพบ แต่แล้วเรื่องที่ผมคิดว่ามันคงจะเป็นไปไม่ได้เลย โดยเฉพาะกับคนอย่างผมก็เกิดขึ้น ผมยังคงจำวันนั้นได้ดี ทุกๆวันนี้เรื่องราวพวกนั้นมันยังติดอยู่กับตัวผมยังคงวนเวียนอยู่เรื่องๆ ถึงแม้ในชีวิตจะมีคนเข้ามาแล้วก็ออกไปมากมาย แต่อย่างไรก็ตามเรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องเดียวที่ทำไห้ผมประทับใจที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ เรื่องราวก็เริ่มจากเด็กหนุ่มคนนึงที่ใช้ชีวิตและทำตัวไร้สาระไปวันๆ ไม่เคยคิดในสิ่งที่ เด็กอายุ 18 ควรจะคิด ถึงตัวผมจะโตแต่สมองก็คงจะมีอายุเพียงแค่เด็กประถม วันนั้นผมจำได้ว่า คุณแม่ผมจะกลับมาแล้ว (ดีใจจังไม่ได้เจอกันตั้ง 4 เดือน)แต่คุณแม่มีทุระที่ต้องมาทำก็คือต้องมางานแต่งงาน เย็นวันก่อนงานแต่งงานของญาติจะเริ่มเราไปงานเลี้ยงแขกก่อนที่จะมีงานแต่งในวันรุ่งขื้นที่ร้านอาหารจีนเล็กๆแห่งหนึ่ง เย็นวันนั้นเ็ป็นวันซวยวันนึงเลยก็ว่าได้เพราะผมต้องไปนั่งโต๊ะเดียวกับ ญาติผู้ใหญ่ที่มาจากประเทศมาเลเซียซึ่งอาจทำไห้ผมต้องออกอาการเกร็งด้วยการที่ต้องงัดมารยาทความเป็นผู้ดีบนโต๊ะอาหารออกมา (เกร็งมากเพราะปกติไม่ค่อยได้ทำ55+) นั่งไปซักพักหนึ่งในร้านก็เริ่มมีคนเยอะขึ้นเรื่อยๆ (ผมก็ยังคงนั่งเกร็งต่อไป)แต่เอ๊ะซักครู่หนึ่ง ข้างๆเรา รู้สึกเหมือนมีแววตาที่อบอุ่นกำลังจับจ้องเราอยู่ ใครซักคนที่เรารู้สึกคุ้นเคย ใครซักคนที่เรารู้สึกอุ่นใจ ใครซักคนที่เราอยากจะรู้จัก เมื่อหันไปก็ได้พบกับรอยยิ้มซึ่งไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน แววตาที่ไม่เคยได้สำผัสมาก่อน คนๆนั้นน่ารักจัง ^^ รู้สึกเหมือนว่าตอนนั้นอาการเกร็งจะหายไปหมด เหลือแต่อาการเขินเล็กน้อย (ก็เล่นมองซะ) แต่โชคไม่ดีนักเวลาเราคงต้องหมดลงก่อน ผมต้องกลับที่พักเล้วว คืนนั้นถึงพักหัวใจรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ แบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในใจได้แต่ภาวนาว่าขอให้ได้เจอคนเมื่อกี้อีก ถ้าได้เจอก็คงดี เง้ออมันจะเป็นไปได้ป่ะหว่า...เง้อ เช้าวันรุ่งขึ้น ก็คงต้องวุ่นอยู่กับการ เลือกซื้อเสื้อผ้าเพื่อไปงานใหญ่ กว่าได้ได้ทุกอย่างครบ แทบจะกระอักเลือดเดินกะคุณแม่นักชอบตัวยงจนขาแทบลาก หลังจากเสร็จสิ้นการ ชอปกระจาย คุณแม่ก็ขอตัวไปนวดตัวนิดนึง แต่ผมไม่ชอบเลยขอไปร้านหนังสือ (ปกติไม่ชอบอ่านเท่าไหร่หลอกหนังสืออะถ้าไม่สอบอะนะ) แต่ไม่รู้ทำไมวันนั้นอยากจะไปร้านหนังสือให้ได้เลย เข้าไปดูหนังสือได้ซักพักนึงรู้สึกเบื่อๆ เลยเดินออกมาที่มุมนิยายวัยรุ่น (กำลังสงสัยว่านิยายหนุกตงไหนหว่าเห็นเพื่อนๆอ่านกัลมากมายไม่เคยอ่านรู้สึกมันน่าจะต๊องๆดี)เดินไปซักพัก เอ๊ะ คนที่กำลังยืนเอาหนังสือปิดหน้าอยู่ ทรงผมคุ้นๆ เมื่อเธอเปิดหนังสืออกมาเอ้า คนเมื่อคืนนี่นา ใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ + อาการตกใจมากมายก่ายกอง เอาละวะถ้าไหนๆก็เจอแล้วไม่ลุยก็คงไม่ได้รู้จัก (ป๊อดนิดๆ)ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม เค้าคนนั้นก็เป็นคนเริ่มทำความรู้จักกะผมก่อน เราเดินออกมาจากร้านหนังสือด้วยกันถามไปถามมาก็ได้รู้ว่าเธอชื่อ หมูน้อย (นามสมมุติ)บอกว่าเธอปลื้มผมตั้งแต่มะคืนและแต่ก็ไม่กล้าเหมือนกัน 55+ เขิลบ้า ผมเห็นเธอ ถืงหนังสือที่มีตัวโน๊ตมากมายคิดว่าเธอเป็น อ.สอนดนตรี ด้วยความมั่น เลยถามเธอไปว่าเธอเป็น อ.สอนดนตรีหรือเปล่า แต่ (แป่วแห้วเลย กุ) เธอบอกว่าเธอเป็น อาจารย์ แพทย์สอนอยู่ที่หมาลัยแห่งหนึ่ง ในจ.ที่ผมอยู่ ว้าวว ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนเก่ง + น่ารักมาปลื้มกุ เหอะๆ แต่ที่มือเทอถืงอยู่คือหนังสือที่เทอกำลังจะไปซ้อมเปียโน ที่ไกล้ๆกับร้านหนังสือ เราเดินไปรอบเมือง (แต่ก็ไม่ได้เดินทั่วนะขริขริ) พร้อมๆกับการแลกเปลี่ยนข้อมูลส่วนตัว เราเดินผ่านร้านเปียโนเล็กๆ ที่ดูแล้วอบอุ่นดีไม่ต้องใหญ่มาก ไม่ต้องพร้อมมาก แต่ก็พอมีที่ไห้คนธรรมดาอย่างเราๆเข้าไปซ้อมได้ เดินด้วยกันไปเรื่อยๆ (รู้สึกดีจัง) แต่เห้ย เหลือบไปดูนาฬิกางานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้วนี่นา เราต้องรีบไปแล้วว เธอก็อุส่าเดินไปส่งผมถึงบ้าน (รู้สึกดีจังมีคนเดินมาส่งด้วย) งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้น และก็ได้เสร็จสิ้นลง ซึ่งกำลังจะเหมือนกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างผมกับ หมูน้อย ในไม่ช้านี้ วันแรกที่ผมไปเที่ยวกับเธอ ผมยังจำได้ว่าเธอพาผมไปวัด ที่เจย์ดีทำด้วยเงินทั้งหมด (มองไกลๆจากตัวเมืองแล้วลักษณะค้ลายๆกับต้นคริสมาสอยากไปมานานและแต่ก็ไม่มีโอกาศ)เธอเป็นคนแรกที่พาผมขื้นไปบนเจดีย์ซึ่งเป็นจุดสูงวิวสวยที่หนึ่งใน จ สงขลา โรแมนติกมากมาย ^^ วันต่อๆมาเธอก็พาผมไปที่ๆผมไม่เคยไปมากมาย เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันในรถคันหรูๆ บรรยากาศดีๆ ร้านอาหาร สบายๆ เธอสอนให้ผมรักที่จะเป็นเด็กดี รักที่จะเป็นตัวอย่างที่ดี รักที่จะช่วยเหลือคนอื่น รักครอบครัว และที่สำคัญอีกอย่าง เธอ สอนวิชาชีวะผมด้วย 55+ เรามักจะไปนั่งกันที่ร้านเบเกอรี่เล็กๆ (เค้กอร่อยมาก) เพื่อติวหนังสือกัน และแลกเปลี่ยนความคิดกัน ช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข (เป็นครั้งแรกที่อ่านหนังสือแล้วสนุก ชีวะวิทยานะเนี่ย อิอิ) บางวันเราก็ไปว่ายน้ำด้วยกันเธอถามผมว่าว่ายเป็นปะ ผมตอบเธอว่า แน่นอนผมเป็น แต่แล้ว ผมก็ยังว่ายไม่ถูกวิธี เทอก็สอนผมทุกอย่าง (จนตอนนี้ว่ายถูกและ) จากการที่เราได้ใช้เวลาร่วมกันทุกๆวันหยุดสุดสัปดา ทำไห้ผมรักเธอเข้าแล้วจริงๆ ทั้งๆที่เราต่างกันมาก ทุ้งอายุ ความคิด และ วุฒิภาวะ และก่อนหน้านั้นเธอก็รู้ว่าเราอายุห่างกันมากคงเป็นไปไม่ได้ที่เราจะใช้คำว่าแฟน เธอบอกผมว่าเธอรักผมแบบน้องชายคนหนึ่ง แต่ด้วยความที่เราสนิทสนมกันมากมันทำให้ผมคิดกันเธอเกินเลยคำว่า "พี่น้อง" ผมไม่สามารถควบคุมใจตัวเองได้ให้อยู่ในกรอบของคำๆนั้น ผมคิดว่าคริสมาสปีนี้ผมคงมีคนที่จะให้ของขวัญชิ้นพิเศษ ผมซื้อของขวัญแบรนเนม เพื่อไห้เหมาะสมกับตัวเธอ ด้วยความที่ผมยังไม่ได้ทำงาน การที่เราจะแบมือขอเงินจากพ่อแม่ มาศซื้อของแพงๆซักชิ้นก็คงจะเป็นเรื่องไม่ดี ผมเลยตัดสินใจ สะสมตังเอง อดมื้อกินมื้อ ทุกวัน จากเงินค่าขนมเล็กๆน้อยที่ได้ไปแต่ละวัน และผมก็ตั้งใจซื้อไห้เธอในวันคริสมาส พักหลังเธอเริ่มไม่มีเวลา ไปต่างประเทศ และก็ต่างจังหวัดบ่อยมาก + ทุระส่วนตัวของเธอที่ต้องทำอีกมากมาย + งานที่เธอต้องทำคือผ่าตัดดวงตาของผู้ป่วย ภาระของเธอมากเหลือเกิน ทำให้ผมเป็นห่วง เวลาผมโทรไปช่วงแรกๆที่เรารู้จักกันเราโทรคุยกันวันละ 3-4 ครั้ง ผมยิงไปเธอโทรกลับทุกครั้ง บางครั้งเธอก็เล่นเปียโน หรือว่าร้องเพลงเก่าๆที่ผมไม่เคยฟังไห้ผมฟังก่อนนอน (น่ารักมาก) มันทำไห้ผมรู้สึกไม่เหงาแบบที่เคยเป็น เหมือนมีคนอยู่ข้างๆตลอดเวลา แต่ช่วงหลังๆรู้สึกเธอแปลกและเปลี่ยนไปมากทำให้ผมรู้สึกกลัวว่าเธอจะเป็นอีกคนที่ทิ้งผมไปและทำไห้ผมต้องสูญเสียคนที่... ความกังวลและเป็นห่วงที่มากเกินไป มันกำลังจะสร้างความลำคาญไห้กับเธอ ช่วงหลังๆผมไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำอะไร เพราะมัวแต่คอยเธอกลับมาอย่างปลอดภัย และคอยโทรศัพท์เธอ จากการที่เคยโทรคุยกัน วันละ 3-4ครั้ง ตอนนี้มันแทบจะไม่มีวี่แวว นี่เธอยังคิดกับเรา อยู่หรือเปล่านะ เธอจะสบายดีหรือเปล่า ......... มันทำไห้ผมทนไม่ได้และอดไม่ได้ที่จะส่งแมสเสจไปถามว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปและทำไมถึงไม่ติดต่อกันอีก (วันนั้นผมส่งไปมากมายเลยหละ) แมสเสจนั้นทำไห้เทอตกใจมากเมื่อเทอรู้ว่าผมคิดกับเธอเกินเลย ทั้งๆที่เธอไม่เคยคิดอะไรกับผมเลย เธอจึงตอบผมว่า ผมคงหวังอะไรมากเกินไป ซึ่งเธอก็เคยบอกผมแล้วว่าเราคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นแฟนกัน แต่คนมันรักไปแล้วจะไห้ทำไง ผมได้แต่ทำใจ และคิดทบทวนสิ่งที่เราเคยทำร่วมกัน มันเกินคำว่าพี่น้องจริงๆ TT ผมเริ่มนึกและเสียใจ ว่าเอ๊ะ ที่เราได้เจอกันนั้นมันคืออะไรกัน ที่เราทำด้วยกันนั้นคืออะไรหลอ ? เธอเริ่มห่างจากผมทุกวันๆ เหมือนกับว่าผมกำลังทำผิดที่กำลังรักเธออยู่ มันทำไห้ผมเริ่มทำใจ จะเอายังไงดี ผมโทรหาเธอ เธอก็มักจะไม่ว่างตลอดเวลา แต่คราวนี้ผมโทรไปถามเธออีกครั้ง เธอก็บอกว่า เลิกโทรมาได้แล้ว แมสเสจที่ส่งไปเช้าเที่ยงเย็นก่อนนอน ก็เลิกทำเหอะ (เธอกำลังจะบอกผมว่า .... เธอรำคาน)ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้แมสเสจที่เธอเคยส่งมาเธอบอกว่า "it's nice to read your message every morning" "I love every message that you send for me" มันคืออะไรกันแน่ ? ผมต้องการที่จะรู้คำตอบว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปเช่นนั้น msn ของเธอ ที่ผมได้เจอครั้งสุดท้ายคือวันที่ 31/06/52 มันคือครั้งสุดท้ายที่เธอ ออนเอ็มไห้ผมเห็น เทอบอกว่าต่อไปนี้เลิกยุ่งกับเธอซักที เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่าที่จะมานั่งคอยโทรศัพท์จากเธอ เลิกส่งแมสเสจมารบกวนเธอตอนเช้ามันรบกวนเวลานอน และตอนกลางคืนก็ไม่ต้องส่งมาแล้ว ผลมลยตอบไปว่าโอเครคับถ้าลำคาญผมก็ไม่เป็นไรต่อไปนี้ผม จะไม่ไปไห้คุณเห็นหน้าอีก จะไม่รบกวนคุนอีก ที่ผ่านมาเวลาที่เราใช้ร่วมกันคงไม่มีความหมายอะไร เราจบกันเหอะคับ เธอก็บอกว่าดี จะได้ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม คำพูดนั้น มันแทงใจมากมายเหมือนกับว่าเราคงไม่มีความหมายอะไรเป็นแค่ของเล่นชิ้นนึงของเธอเท่านั้นเองหลอ เราจึงตัดสินใจเลิกคบกันตั้งแต่คืนวันนั้น แต่ของขวัญสำหรับวันคริสมาสผมยังไม่ได้ไห้เธอ และผมก็ตั้งใจจะให้ เช้าวันที่ 02/06/52 ผมรีบตื่นขึ้นมาตั้งแต่ เช้าตรู่ เพื่อที่จะนำของขวัญไปให้เธอถึงที่บ้าน ผมไปรอเธอที่หน้าบ้าน และยิงแมสเสจไห้เธอลงมารับ (ตอนแรกผมคิดว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว) เธอก็ลงมา ใบหน้าของเธอยังคงยิ้มเหมือนวันแรก แต่ภายในใจของเธอคงจะไม่เหมือนวันแรกแล้ว ผมยื่นให้เธอ ไม่ได้พูดอะไร เพระาตอนนั้นไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เธอยิ้ม และจับที่หัวผม 1 ครั้ง และยังคงพูดว่า "มานั่งรอตั้งนานเดี๋ยวยุงจะกัดเอานะ" "ต่อไปนี้ก็ขอให้จ๊ะ..โชคดีแล้วกันนะ ลาก่อน..." ผมเดินจากเธอไป เดินออกมาจากที่ตรงนั้น ซึ่งทุกวันนี้ก็ยังเดินผ่าน คนที่คอยเคียงข้างมาตลอดระยะเวลาหนึ่งได้หายไปแล้ว คนที่เป็นเหมือนคนในครอบครัวอีกคนหนึ่ง ได้จากไปแล้ว ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เวลาผ่านไปก็เกือบจะ 3เดือนเต็มแล้ว ผมยังคงคิดถึงหมูน้อยอยู่ ภาพวันนั้นยังคงติดตาและติดอยู่ในใจตลอด ไม่สามารถที่จะลบไปได้ แต่ผมก็รู้ว่าต่อไปนี้ผมคงจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว ..... และมันก็คงเป็นความรู้สึกดีๆ ที่ยังคงรู้สึกได้ถึงตอนนี้ แม้ว่าทุกๆอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ในใจของผมก็ยังคงรักเธอเหมือนเดิม และเพลงใน ไฮ5นี้ก็คือ เพลงที่เธอเคยร้องไห้ผมฟัง ฟังทีไรรู้สึกดีทุกที ^^ เพลงโปรด เจ็บทีไร้ร่องรอย

Create a playlist at MixPod.com

อย่าขับรถเร็วเกินที่เทวดาประจำตัวของคุณบินทันเป็นอันขาด


1. อย่าขับรถเร็วเกินที่เทวดาประจำตัวของคุณบินทันเป็นอันขาด

2. การแก้แค้นไม่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเหมือนกับดื่มน้ำทะเลเวลาหิวน้ำนั่นแหละ

3. ความหมายของความสุขขึ้นอยู่กับสิ่งที่คุณอยากให้มันเป็น

4. อย่ากลัวความฝันของคุณ: มันง่ายกว่าที่คิด

5. นักวิทยาศาสตร์กล่าวว่า ทุกๆ 4 คนจะมีคนหนึ่งที่สติเพี้ยน ๆ ลองเช็คเพื่อนคุณสัก 3 คนสิ ถ้าทุกคนปกติดีก็คุณน่ะแหละ

6. แบ่งปันรอยยิ้มของคุณให้กับทุกคน แต่ให้เก็บจุมพิตให้กับคนเพียงคนเดียว

7. น้ำตาจะให้คุณก็แค่ความเห็นอกเห็นใจ แต่เหงื่อจะทำให้คุณประสบความสำเร็จ

8. สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตนี้ไม่ใช่วัตถุ

9. การออกกำลังกายที่ดีที่สุดสำหรับจิตใจคือการก้มลงแล้วช่วยคนอื่นให้ลุกขึ้น

10. คนๆหนึ่งอาจทำอะไรผิดพลาดได้หลายอย่าง แต่มันจะกลายเป็นความพ่ายแพ้ไปจริงๆ เมื่อเขาเริ่มโยนความผิดไปให้คนอื่น

11. เรารู้สึกดีที่มีความสำคัญ แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือเป็นคนดี

12. มีแต่ปลาตายที่ลอยตามน้ำ

13. คุณค่าของคนๆ หนี่งบอกได้จากวิธีที่เขาปฏิบัติต่อคนที่เขาไม่ต้องการ

14. เงยหน้าขึ้นรับแสงตะวัน แล้วคุณจะไม่มีวันพบกับเงามืด

15. คนอ่อนแอเท่านั้นที่ให้อภัยใครไม่เป็นการให้อภัยเป็นคุณสมบัติของผู้ เข้มแข็ง

16. ในโลกนี้ไม่มีคนแปลกหน้าสำหรับเรา มีแต่เพื่อนที่เรายังไม่ได้พบเท่านั้น

17. เมื่อคุณพูดความจริง คุณไม่จำเป็นต้องไปนั่งจำอะไรทั้งนั้น

18. เด็กๆ ต้องการความรักมากที่สุดเมื่อพวกเขาทำตัวไม่น่ารัก

19. คำว่า listen (ฟัง) นั้นใช้ตัวอักษรชุดเดียวกับคำว่า silent (เงียบ)

O.I.C ข่าวภาคเช้า ข่าวภาคค่ำ รายการอาหาร รายการเพลง กาตูนโปรด One pinsh
style="visibility:visible;">

วรรณกรรมกฎหมาย ประวัติศาสิตร์

พอกเก็ตบุก นิยายรักน้ำเน่า


จิงๆอยากเขียนให้พวกคุณได้อ่านสักเล่ม คงจาดี อิๆๆ

.......สุขที่พอใจ......